همیشه ما می دانستیم که چه چیزی را نمی خواهیم ولی نمی دانستیم که چه چیز را می خواهیم. برای مثال می دانستیم سلطنت مطلقه نممی خواهیم. با مشروطه ساقطش کردیم ولی نمی دانستیم چه میخواهیم برای همین اختلافات بروز کرد و استبداد محمد علی شاهی جایگزین شد. پس از آن هرج و مرج ناشی از دموکراسی نیم بند را نمی خواستیم که منجر به حکومت مقتدر رضاخانی شد. بعد از آن استعمار انگلیسی نمی خواستیم که منجر به ظهور نهضت ملی نفت شد ولی نمی دانستیم چه چیزی از آن می خواهیم که منجر به کودتا شد. پس از آن سلطنت نمی خواستیم که منجر به جمهوری اسلامی شد. بعد از آن هاشمی نمی خواستیم که منجر به خاتمی شد. پس از آن ولنگاری خاتمی نمی خواستیم که منجر به احمدی نژاد شد. الان احمدی نژاد را نمی خواهیم ولی آیا موسوی را می خواهیم؟ لطفا این بار بدانیم چه می خواهیم هرچند لازمۀ آن آنست که بدانیم چه نمی خواهیم ولی کافی نیست

1- امام منش سلمانی داشت و ایشان منش ابوذری. یعنی امام با دلی گشاده و اصل توازن عدمی در پی ادارۀ آسان جامعه و کمینه نمودن دخالت حاکمیت در امورات مردم بود و اصل را بر براعت می‌گذاشت. ایشان در باب اقتصاد ملت را آزاد می‌گذاشتند تا جایی که مخل اقتصاد جامعه نشوند. ولی آقای خامنه‌ای مانند ابوذر همواره در پی آنند که از کجا آورده‌ای. ایشان در پی موازنۀ ایجابی بوده و اقتصاد بیش از پیش دولتی نموده‌اند و زمینۀ رانت‌های گسترده را فراهم نموده‌اند.

2- اما هیچگاه به وعاظ و مداحان میدان ندادند تا در حضور ایشان احساسات ملت را تحریک نمایند که از دید ایشان این نیز خود نوعی غنا بود که عقل را مسخ می‌کرد ولی آقای خامنه‌ای این منش را داشت و امثال آقای حدادیان و ارضی و طاهری هستند که به واسطۀ تأثیر احساسی روی جوانان امروزه عملاً حکمرانی توده‌ها را می کنند و در سرکوبهای اخیر بیشترین برانگیزاننده بوده‌اند.

3- امام بیش از آنکه بخوانند فکر می‌کردند و آقای خامنه‌ای بیشتر از آنکه بیندیشند مطالعه می‌کنند. اینرا می‌توان از به کار بردن کلیشه‌های اقتصادی و فرهنگی دانشگاه‌های ما در بیانات ایشان متوجه شد که خود نوعی نشانۀ مسخ شدگی ایشان در دامان علم است که برایشان حجاب شده است. اما امام با تفکر و تعمق در عالم قوانین ساده و فطری را استخراج می‌نمودند که هر فرد عامی نیز آن را می‌فهمید.

4- ایشان سلسله مراتب طبیعی رشد افراد را رعایت نمی‌کنندو از جمله در اعطای مدارج نظامی. اما امام قائل به طی راه طبیعی برای رشد هر فردی بودند.

1. جناب آقای خاتمی! شما مردم را وفادار به امر ولایت فقیه و مصداق آن فرمودید. بنده حضورتان عارضم که در باب قسمت نخست این فرموده با شما موافقم اما دربارۀ مصداق آن خیر. مگر سخن امام را فراموش نموده‌اید که فرمودند اگر ولی فقیه دیکتاتور و ظالم شد از عدالت ساقط و در نتیجه ولایت ندارند؟! بنده و غاطبۀ ملت به باور من با موضع‌گیری‌های یکجانبه‌گرایانۀ اخیر ایشان در تأیید فردی خاص و تهیه و حمایت از سناریوی سرکوب خشن معترضان معتقدیم ایشان دیگر ولایت ندارند و مصداق حاکم جائر هستند.

2. به فرض ریاست جمهوری آقای احمدی نژاد با 24میلیون و 500هزار رأی ملت ایران، ایشان این میزان رأی را بابت مواضع صریح خود گرفته‌اند نه وجیه‌المله بودن امثال شما، پس چرا به رأی ملت و ایشان در برگزیدن آقای مشایی به عنوان معاون اول تمکین نمی‌کنید؟ مگر شما چه کاره هستید که هر وقت خواستید با حکم حکومتی آرای رؤسای جمهور را پس و پیش می‌کنید؟ این دیکتاتوری نیست؟

3. شما فرمودید افرادی که اسلحۀ گرم و سرد دارند و مردم را به خاک و خون می‌کشند محارب هستند. با شما کاملاً موافقم. آیا شما آنقدر مشغول رتق و فتق امور جاریه هستید که فرضت دیدن تصاویر و فیلمهای تهیه شده توسط همین ملت را ندارید که چه کسی می‌کشد و چه کسی می‌میرد؟ نگویید که اینها که می‌کشند اغتشاشگرانی هستند که تنها لباس بسیج و نظامی بر تن دارند و عضو آن نیستند. وای برشما که اینگونه کور و کر شده‌اید. صمٌ بکمٌ عمیٌ فهم لایرجعون

4. شما از قتل خانم مروه شربینی انزجار جستید. آیا روا نیست که قتل هموطن خود را نیز به همین شدت محکوم کنید. شاید ایشان محدورالدم هستند چون بدحجاب و مخالف شمایند. اگر اینگونه است بروید با خود خلوت کنید و از سیادت و روحانیت خود شرم کنید که فردا در محضر جد خود چه می‌توانید بگویید؟!

از چند منظر از نظر بنده این بیانیه دچار اشکال می‌باشد که مایلم در اینجا به آنها اشاره کنم:

1.      این بیانیه بسیار شتابزده و بدون هماهنگی قبلی و بدون برگزاری جلسه‌ای هرچند اضطراری و بدون ذکر اسامی امضا کنندگان صادر شده است که محل اشکال است.

2.      این بیانیه بدون امضای رئیس مجلس خبرگان اعلام شده است که در نوع خود بی‌سابقه است.

3.      جایگاه و شأن مجلس خبرگان بسیار فراتر از ورود به موضع‌گیری‌های سیاسی است و باید همواره به عملکرد رهبری ناظر باشد و هیچگاه شأن خود را تا این حد پایین نیاورد که له یا علیه ایشان موضع‌گیری نماید.

4.      عملاً با بیانات رهبری که خود را در موضع طیف خاصی قرار داده‌اند، موضع‌گیری اخیر مجلس خبرگان نه تنها به جایگاه رفیع خود در قانون اساسی ضربه زد بلکه مشروعیت نظام را نیز که برآمده از این مقام و منزلت نیز است را مورد تردید جدی قرار داد.

در پایان به نظر می‌رسد که اگر اعضای محترم مجلس خبرگان با تأملی بیشتر و تفکیک جایگاه حقیقی خود در بلاد منتسبه و شأنیت عضویت در چنین مجلسی نسبت به صدور مواضع خود اقدام نمایند بیشترین سود را برای جامعه خواهد داشت و از شبهه به دور خواهد بود.